Wspinaczka na szczyt box office

Film „La bola negra” w reżyserii Javiera Calvo i Javiera Ambrossiego zarobił do niedzieli 11 października 2026 r. 23 525 643 euro, zgodnie z danymi Rentrak. Jak donosi La Razón, kwota ta obejmuje pierwsze 17 dni wyświetlania w kinach. W tym samym okresie film zarobił o około trzy miliony euro więcej niż „Torrente presidente”, co wynika z porównania danych. Rentrak gromadzi statystyki box office publikowane przez Ministerstwo Kultury za pośrednictwem Instituto de la Cinematografía y de las Artes Audiovisuales, co potwierdza resort na swojej stronie internetowej.

El Confidencial określa wynik jako wstępny i wskazuje, że został on osiągnięty w trzeci weekend wyświetlania, przy wsparciu dnia poprzedzającego święto. Jeśli tempo sprzedaży biletów się utrzyma, film może zbliżyć się do wyniku „Torrente presidente”, hitu Santiago Segury z 2026 r.

Miejsce w historycznym rankingu Hiszpanii

El Confidencial podaje, że film zajął ósme miejsce wśród hiszpańskich produkcji pod względem przychodów, wyprzedzając „Ágorę” (2009), „Torrente 2: misję w Marbelli” (2001) oraz „Wielką przygodę Mortadela i Filemona” (2003). Tuż przed nim znajdują się „Sierociniec” (2007), „Siedem minut po północy” (2016) oraz „Inni” (2001), a zdaniem dziennika film ma szansę je dogonić. Na szczycie listy znajduje się „Jak zostać Baskiem” (2014) z wynikiem 56,1 mln euro, za nim „Niemożliwe” (2012) z 44,2 mln euro oraz „Jak zostać Katalończykiem” (2015) z 36,1 mln euro. Pod względem liczby widzów film sprzedał 3,7 mln biletów, co wciąż stawia go za zajmującym dziesiąte miejsce filmem „No desearás al vecino del quinto” z wynikiem 4,3 mln.

Film oparty na postaci Lorki i trzech epokach

Fabuła śledzi losy trzech homoseksualnych mężczyzn na przestrzeni wieku. W 1937 r. Sebastián, poborowy w armii Franco, pilnuje więźnia, w którym jest zakochany. W 1932 r. Carlosowi odmawia się członkostwa w ekskluzywnym klubie z powodu plotek o jego orientacji seksualnej. W 2017 r. Alberto, historyk i badacz, otrzymuje nieoczekiwany spadek po dziadku, z którym nie utrzymywał kontaktu. W rolę Sebastiána wciela się Guitarricadelafuente, a Miguel Bernardeau gra Rafaela Rodrígueza Rapúna, sekretarza grupy La Barraca, który był związany z Federico Garcíą Lorką. Rodríguez Rapún zginął w Kantabrii 18 sierpnia 1937 r. po odniesieniu ran na froncie północnym. Projekt czerpie inspirację z niedokończonej sztuki Lorki oraz utworu „La piedra oscura” Alberto Conejero, który współtworzył scenariusz.

Festiwale i wyścig po nagrody

Film miał premierę w Cannes w maju 2026 r., gdzie zdobył nagrodę za najlepszą reżyserię dla obu twórców. Jak podaje BBC, nagrodę tę podzielono z Pawłem Pawlikowskim. Premiera wywołała walkę dystrybutorów o prawa do filmu, a Netflix wprowadzi go do kin w Ameryce Północnej. Bukmacherzy typują go na drugiego faworyta do nagrody za najlepszy film, zaraz po „Odysei”. BBC informuje również, że produkcja zdobyła nagrodę publiczności (People's Choice Award) na Festiwalu Filmowym w Toronto jesienią 2026 r., co często zwiastuje nominację do nagrody za najlepszy film. The Hollywood Reporter określił film jako porywającą, pełną bólu, a często zabawną podróż przez wspomnienia i fantazję.

Zdjęcia w Kantabrii

Valdáliga, gmina w Kantabrii, była jednym z miejsc realizacji zdjęć. Ekipa filmowała również w El Cabreru, gdzie zaaranżowano scenę plutonu egzekucyjnego z czasów wojny domowej, oraz w Oyambre, gdzie nakręcono scenę bombardowania i odpoczynku wojsk frankistowskich. Scenerię wybrano tak, aby skontrastować przemoc konfliktu ze spokojem panującym na tyłach frontu, wykorzystując kantabryjski krajobraz jako tło.