Szeroki spadek liczby wniosków o ochronę w Europie

Wnioski o azyl zarejestrowane w Unii Europejskiej, Norwegii i Szwajcarii spadły o 24,3% w ciągu pierwszych dziewięciu miesięcy 2026 roku w porównaniu z analogicznym okresem 2025 roku. Dane opracowane przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu (EUAA) z siedzibą na Malcie i szczegółowo opisane w ocenie migracyjnej Komisji Europejskiej z 1 października 2026 roku wskazują na 452 969 wniosków o ochronę złożonych od stycznia do września. Wynik ten stanowi spadek w stosunku do 598 575 wniosków złożonych w UE i państwach partnerskich w ciągu pierwszych dziewięciu miesięcy poprzedniego roku. Spadek odzwierciedla trwający trend w Unii Europejskiej, gdzie rządy państw członkowskich od kilku lat zaostrzają kontrolę migracyjną i graniczną. Dane statystyczne, opublikowane 4 października 2026 roku, obejmują wszystkie dwadzieścia siedem państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, Norwegię i Szwajcarię.

Francja i Włochy na czele rankingu krajów przyjmujących

Zaktualizowane dane rejestrowe wskazują na zmianę głównych kierunków wybieranych przez osoby ubiegające się o ochronę na kontynencie. Francja zajęła pierwsze miejsce wśród krajów przyjmujących w ciągu pierwszych dziewięciu miesięcy 2026 roku, rejestrując 98 822 wnioski o azyl. Włochy zajęły drugie miejsce z 78 496 zarejestrowanymi wnioskami o ochronę w tym samym czasie. Niemcy, które do końca 2024 roku konsekwentnie pełniły rolę głównego kraju docelowego dla osób ubiegających się o azyl w Europie, spadły na trzecie miejsce po otrzymaniu 70 257 wniosków między styczniem a wrześniem. Dla kontrastu, kilka państw członkowskich Unii Europejskiej zarejestrowało jedynie znikomą liczbę wnioskodawców w tym dziewięciomiesięcznym okresie. Malta odnotowała 294 wnioski, Słowacja otrzymała 131, a Węgry przetworzyły najmniej wniosków w bloku, rejestrując 83 zgłoszenia.

Wnioski o azyl w wybranych krajach europejskich (styczeń–wrzesień 2026)
Francja98 822Włochy78 496Niemcy70 257Malta294Słowacja131Węgry83

Narodowość osób ubiegających się o azyl

Obywatele Afganistanu stanowili największą grupę demograficzną ubiegającą się o ochronę międzynarodową w Unii Europejskiej, Norwegii i Szwajcarii, składając 52 361 wniosków między styczniem a wrześniem 2026 roku. Obywatele Wenezueli stanowili drugą co do wielkości grupę wnioskodawców z 37 294 wnioskami o ochronę, podczas gdy obywatele Bangladeszu złożyli 26 497 wniosków. Ponadto obywatele Rosji złożyli 6 420 wniosków o azyl w badanych krajach w ciągu dziewięciu miesięcy. Łącznie 12 182 obywateli Ukrainy również złożyło formalne wnioski o azyl w bloku i państwach stowarzyszonych. Wśród tych ukraińskich wnioskodawców 49% złożyło wnioski we Francji, 13% w Polsce, 6% w Rumunii i 5% w Niemczech. W samych Niemczech obywatele Afganistanu stanowili największy udział (23%), a następnie obywatele Syrii (12%) i obywatele Turcji (10%).

Wnioskodawcy o azyl w UE+ według kraju pochodzenia (styczeń–wrzesień 2026)
Afganistan52 361Wenezuela37 294Bangladesz26 497Ukraina12 182Rosja6420

Procedury graniczne i porozumienia z Afryką Północną

Europejskie władze przypisują spadek liczby wniosków o ochronę rozszerzeniu umów o współpracy zewnętrznej oraz zmianom strukturalnym w europejskich mechanizmach azylowych. W ramach partnerstw zawartych z państwami Afryki Północnej, w tym z Egiptem i Libią, Unia Europejska dostarcza pożyczki i inwestycje kapitałowe w celu wsparcia krajowej infrastruktury zdrowotnej i edukacyjnej oraz rozwoju lokalnej gospodarki. Te dwustronne porozumienia jednocześnie kierują fundusze do krajowych aparatów bezpieczeństwa i organów zarządzania granicami, aby zapobiegać nielegalnym przekroczeniom granic morskich i lądowych. Ponadto 12 czerwca weszła w życie kompleksowa reforma legislacyjna Unii Europejskiej w zakresie azylu. Zmienione ramy prawne wprowadzają przyspieszone procedury rozpatrywania wniosków prowadzone bezpośrednio na granicach zewnętrznych Unii Europejskiej dla osób przybywających z wyznaczonych krajów pochodzenia, przy jednoczesnym nałożeniu surowszych środków egzekucyjnych wobec wnioskodawców naruszających zasady administracyjne.