Dawny warsztat samochodowy nowym wejściem

Muzeum Sorolli otwiera w czwartek 15 października nową przestrzeń przy ulicy Zurbano 68 w madryckiej dzielnicy Chamberí. Budynek o powierzchni 2050 metrów kwadratowych znajduje się pod sześcioma piętrami mieszkań i dawniej mieścił warsztat naprawczy oraz salon Volvo, które zostały opuszczone. W 2009 roku Ministerstwo Kultury zakupiło lokal na pierwszym piętrze za 5,4 mln euro oraz przestrzeń komercyjną na parterze. Jak podaje El Periódico, w tym samym roku resort nabył również dwa przyległe lokale. Usługi, które dotychczas funkcjonowały w prowizorycznych warunkach, zostaną przeniesione do nowego budynku. Muzeum było zamknięte przez dwa lata z powodu prac remontowych i powraca do zwiedzających jedynie częściowo, ponieważ dom Sorolli przy Paseo del General Martínez Campos wciąż przechodzi renowację. ABC odnotowało, że minister kultury Ernest Urtasun nie wziął udziału w konferencji prasowej zorganizowanej 14 października.

Dwa etapy i inwestycja o wartości 13 mln euro

ABC opisuje otwarcie jako pierwszy z dwóch etapów projektu pracowni Nieto Sobejano Arquitectos, kierowanej przez Fuensantę Nieto i Enrique Sobejano, wyłonionego w konkursie ogłoszonym przez ministerstwo w 2016 roku. El Periódico informuje, że Enrique Varela, dyrektor muzeum, opisał, jak dom zmieniał się na przestrzeni lat.

Dom przechodził różne transformacje w ciągu XX wieku. Zawsze dostosowywał się do potrzeb muzeum.

Varela dodał, że projekt pozwala przenieść usługi, które działały w trudnych warunkach, do nowego budynku oraz odzyskać historyczne przestrzenie domu dla zwiedzających. Łączna inwestycja wynosi 13 104 692 euro i obejmuje zakup lokali, prace budowlane oraz wyposażenie. ABC szacuje koszty prac na 6,7 mln euro, a wyposażenia na 933 410 euro.

Wystawa śledząca historię domu od 1905 roku

Wystawa „Tras la casa del artista. Arquitecturas del Museo Sorolla (1905-2026)” przedstawia historię budynku w porządku chronologicznym, począwszy od 1905 roku, kiedy Joaquín Sorolla kupił działkę i rozpoczął planowanie domu oraz pracowni z architektem Enrique Maríą Repullésem. Rysunki, plany i listy pokazują, jak malarz podejmował decyzje nawet podczas nieobecności w Madrycie, otrzymując aktualizacje od współpracowników drogą pocztową. Trasa zwiedzania prowadzi obok okna pracowni o wymiarach około cztery na trzy metry, które Sorolla kazał otworzyć, a które zostało zamurowane w 1930 roku zgodnie z projektem architekta Flóreza. Ostatnia sala prezentuje okno poprzez dokumenty i zdjęcia. Kuratorka Covadonga Blasco jasno określiła cel wystawy.

Chcemy, aby zwiedzający zaczęli postrzegać tę nową przestrzeń jako część domu, a nie jako coś obcego.

Dlaczego dom przestał wystarczać jako muzeum

Sorolla zaprojektował dom tak, aby w nim mieszkać i pracować, a muzeum utworzono w 1931 roku i otwarto dla publiczności w 1932 roku. Sypialnie z czasem stały się galeriami i biurami, a kolejne reformy nigdy nie usunęły ograniczeń domu zbudowanego do życia, a nie do przyjmowania zwiedzających. Wystawy czasowe były upychane w dawnych pokojach rodzinnych, które były zbyt małe i podzielone, a muzeum brakowało pracowni konserwatorskiej i rampy załadunkowej do przenoszenia dzieł bez przeszkadzania zwiedzającym. Kolekcje były rozproszone, a niektóre pomieszczenia nie posiadały odpowiedniej klimatyzacji. Blasco podkreśliła, że w tego typu muzeach priorytetem powinna być konserwacja istoty i autentyczności domu. Opisała również architekturę jako żywy organizm, który wymaga zmian, takich jak ta rozbudowa.

Architekturę rozumie się jako organizm, który musi pozostać żywy i potrzebuje tego rodzaju rozbudowy oraz modyfikacji.