Pireus i port
Dionizis Charitopulos urodził się w 1947 roku w Pireusie. Dorastał w uboższych dzielnicach miasta, a od najmłodszych lat podejmował prace fizyczne w porcie oraz okolicznych warsztatach i fabrykach. „Kathimerini” podaje, że porzucił studia w Atenach i Londynie, nie kończąc żadnego z tych kierunków. Do 1990 roku pracował w reklamie, po czym, jak podaje serwis NEWS 24/7, całkowicie zrezygnował z pracy zarobkowej. Był mężem dziennikarki Malwiny Karali. Według NEWS 24/7 był żonaty dwukrotnie i miał dwóch synów z pierwszego małżeństwa. Wydawnictwo Topos przekazało, że jego ojciec pochodził z Mesa Mani, a matka z Mikro Chorio w Eurytanii. Dorastanie w trudnych czasach w Pireusie nauczyło go przetrwania, godności i zrozumienia ludzi. Serwis in.gr dodaje, że do śmierci był kibicem Olympiakosu, który uważał za część swojej tożsamości.
- Urodzony w Pireusie
- Publikacja pierwszej książki
- Rezygnacja z pracy zarobkowej po karierze w reklamie
- Założenie wydawnictwa Topos i początek współpracy
- Publikacja biografii Arisa w październiku
- Publikacja kontynuacji pt. Partyzanci
- Śmierć, według Kathimerini
Śmierć i pożegnanie wydawcy
„Kathimerini” podaje, że pisarz zmarł 8 października w wieku 79 lat po pobycie w szpitalu w Attyce, gdzie leczono go z powodu poważnych problemów zdrowotnych. Wydawnictwo Topos ogłosiło jego śmierć 9 października na Facebooku, rozpoczynając komunikat od słów:
Dionizis Charitopulos nie żyje. Piszemy to tak, jak on by sobie życzył: ani nie odszedł, ani nie wyjechał, ani nic z tych rzeczy.
Wydawca opisał go jako człowieka samowystarczalnego, odpornego i nieustraszonego w życiu oraz twórczości. Współpraca z pisarzem trwała od założenia oficyny w 2007 roku. Topos podaje, że w tym czasie ukazało się 12 nowych tytułów jego autorstwa oraz wznowiono 12 wcześniejszych pozycji. Komunikat kończy się wyrazami wsparcia dla jego syna Kostasa i brata Giannisa.
Książki i historia
Jego pierwsza książka ukazała się w 1976 roku. Topos zaznacza, że krytycy i czytelnicy cenili go za nieklasyfikowalność i autonomię. „Kathimerini” przypomina powieść „525 Batalion Piechoty” z 1981 roku, satyrę na mobilizację z 1974 roku w czasie dyktatury i absurd życia społecznego w Grecji. Wydane w 1983 roku „Dzieci Chelidony” śledziły losy rodziny przez okres wojny, okupacji, ruchu oporu i wojny domowej. Kostas Wrettakos zaadaptował tę powieść na potrzeby kina. Biografia „Aris, przywódca partyzantów” z października 2009 roku spotkała się z zastrzeżeniami krytyków i historyków. NEWS 24/7 informuje o wydanej w 2022 roku kontynuacji, „Partyzanci”, która zebrała materiały z 25 lat badań i skupiła się na ludziach oraz wydarzeniach pozostających dotąd w cieniu lidera.
Pisanie jako sposób na życie
W rozmowie z „Vima” w 2016 roku przyznał, że pisanie uratowało go przed innym życiem. Powiedział:
Pisanie dosłownie mnie uratowało. Wyrządziło wielką szkodę mojemu życiu osobistemu, ale powstrzymało mnie przed podążaniem innymi ścieżkami.
Zapytany w 2008 roku, z jakiego prawa pisze historię, odpowiedział:
Aby pisać, nie potrzebujesz pozwolenia, piszesz, co chcesz.
Twierdził również, że pisarz zawsze sprzeciwia się epoce, w której żyje, i musi wskazywać to, czego inni jeszcze nie dostrzegają. Do Pireusu w swojej twórczości wracał nie z nostalgii, lecz by zrozumieć świat wokół siebie i człowieka, którym się stał.